Categoriearchief: lezers vragen

Lezersvraag: volwassen kinderen komen weer thuis

Mijn zoon woont al jaren op zichzelf, maar vanwege de corona moest hij weer bij ons intrekken.
Ik vind het fijn hem in de buurt te hebben, maar stoor me er ook aan dat hij zich met het huishouden bemoeit en ons bekritiseert. We kopen bijvoorbeeld verkeerde producten, houden niet genoeg rekening met het milieu, en zijn met het oog op het virus niet hygienisch genoeg. Ik durf daar niets over te zeggen, omdat ik begrijp dat hij ook liever op zichzelf zou wonen, en het voor hem moeilijk is zich aan te passen. Hoe pak ik dit aan?

Beste lezer,

Het coronavirus brengt nieuwe, ingewikkelde situaties met zich mee. We moeten steeds weer aan andere eisen voldoen en ons steeds aanpassen, in de hoop lichamelijk en geestelijk gezond te blijven.

Om de sfeer thuis rustig en ontspannen te houden, lijkt het me belangrijk om de relatie met je zoon, die nu weer thuis moet wonen, goed en open te houden. Je schrijft dat je zoon zich kritisch uitlaat over jullie manier van doen en probeert jullie levensstijl om te buigen richting zijn overtuigingen. Zoals je zelf ook al opmerkt, is de huidige situatie, waarvoor niemand heeft gekozen maar die door de omstandigheden wordt voorgeschreven, voor alle betrokkenen lastig. Heb je je afgevraagd waarom jullie zoon kritisch is over jullie manier van leven, en waarom hij wil dat de dingen anders gaan? Zijn dit vragen die in een open gesprek aan de orde kunnen komen? Het lijkt me belangrijk met z’n drieen het gesprek aan te gaan, maar pas nadat jij en je man onderling hebben gesproken en nagedacht. Als jullie goed zijn voorbereid, zal het makkelijker zijn om het gesprek zonder boosheid en in alle rust te voeren, vanuit de wens elkaar echt te begrijpen.

Het lijkt me ook belangrijk te zeggen dat jullie veel begrip hebben voor jullie zoon, maar dat dit tenslotte het ouderlijk huis is waarin jullie op een zelfgekozen manier willen leven, net zoals hij de vrijheid heeft om zijn leven volgens zijn opvattingen in te richten.
Veel succes!

Omer Hayut
psychotherapeut

Lezers Vragen

Net als iedereen ben ik de afgelopen maanden met mijn gezin thuis gebleven. Zoals voorgeschreven, gingen we alleen als het echt moest naar buiten, gewapend met maskers en handschoenen. Nu de situatie weer normaal wordt, gaan we veel meer de deur uit, met de kinderen, om te werken of te winkelen. We volgen nog steeds de officiele instructies, maar ik heb het gevoel dat het niet genoeg is. Ik beschouw alle mensen om me heen als potentiele ziekteverspreiders. Het zit zo diep, dat ik angstig ben om dingen te kopen en me na elke aanraking of bezoek buiten de deur haast om mijn handen schoon te maken en schone kleren aan te trekken. Dat alles is nieuw en onverwacht. Ik was nooit zo, en vrees dat ik een dwangmatige stoornis aan het ontwikkelen ben. Is dat zo?

Beste lezer,
Het is logisch en natuurlijk dat na een periode waarin we almaar hoorden dat winkels een bron van besmetting zijn en dat we voor andere mensen moeten oppassen, het voor iedereen moeilijk is om de klok weer terug te draaien.
Corona confronteerde ons met een extreme situatie die angst veroorzaakte en aanpassingen vereiste. Om onszelf tegen besmetting te beschermen, volgden we een reeks richtlijnen die ons zekerheid gaven zoals het vermijden van (groeps)ontmoetingen en een aantal hygienische rituelen. Deze handelingen kunnen op hun beurt ook weer angst oproepen en versterken, vanwege de bijbehorende boodschap dat we, als we deze handelingen niet uitvoeren, in gevaar zijn.
We keren nu langzaam terug naar de routine en geven geleidelijk aan de voorzorgsmaatregelen op, maar ons bewustzijn is blijvend veranderd. Omstandigheden die we in het verleden, vóór corona, normaal vonden, kunnen we nu opeens als problematisch ervaren.
Het is belangrijk op te merken dat iedereen anders omgaat met de terugkeer naar gewoon, en dat elke houding (voortzetting van de strikte naleving of een minder strikte naleving), legitiem is en niet per se duidt op onverschilligheid.
Wat jouw vraag betreft, een dwangmatige stoornis (OCD) is een gemoedstoestand die bestaat uit nare, verontrustende gedachten en dwangmatige rituelen die worden uitgevoerd om de gedachten te kalmeren. We spreken over extreem gedrag, zoals bijvoorbeeld het eindeloos blijven wassen van handen na het aanraken van een deurknop. Tijdens corona leek dit gedrag volkomen acceptabel, dus geef jezelf de tijd om weer te wennen aan de routine, en wees geduldig met jezelf. Als het toch nodig lijkt, kan je altijd contact opnemen met een arts of therapeut voor advies en/of behandeling.

Maya Shaliv

Acceptatie nieuwe partner

De man met wie ik al een paar jaar een relatie heb, heeft twee dochters uit zijn eerste huwelijk. Iedere keer als de zomer nadert, beginnen ze plannen te maken voor een vakantie in het buitenland. Mijn vriend wil graag dat ik met hen meekom, maar de dochters staan erop dat ze met zijn drieen gaan, en mijn vriend geeft daaraan toe. In het begin kon ik het accepteren, maar na vier jaar denk ik dat het tijd wordt voor de dochters om te begrijpen dat ik er ook bij hoor. Wat denken jullie hiervan?

Beste lezeres,

Het is duidelijk dat je te maken hebt met een situatie die zowel voor jou persoonlijk als voor jullie relatie ingewikkeld is. Het is nooit aangenaam om je het vijfde wiel aan de wagen te voelen, in die zin dat jouw partner een gezin heeft dat voor jullie kennismaking al bestond en waar je geen deel van uitmaakt.

Weet je waarom de dochters erop tegen zijn dat jij meegaat met vakantie? Zijn ze om de een of andere reden boos op jou, denken ze dat jullie concurreren om het hart van hun vader, willen ze hem alleen voor henzelf?

Omdat je niet de leeftijd van de meisjes hebt genoemd, is het moeilijk de vraag heel specifiek te beantwoorden. Als de dochters al wat ouder zijn, is het goed een gesprek aan te gaan waarin iedereen de kans krijgt te zeggen wat hem of haar op het hart ligt. Tijdens dat gesprek kun je elkaar vragen naar de gevoelens die achter de verschillende en soms tegengestelde wensen en behoeftes liggen. Ik zou me kunnen voorstellen dat jullie best tot een overeenkomst kunnen komen en afspraken kunnen maken over een gezamelijke vakantie, en hoe jullie die zouden kunnen indelen: hoeveel tijd jullie met zijn vieren doorbrengen, hoeveel tijd jij apart met je partner, en hoeveel tijd de dochters met hun vader.

Je hebt niet gemeld of jij en je partner wel eens samen met vakantie gaan zonder de meisjes. Als dat het geval is, is het dan wat jou betreft ook mogelijk dat de meisjes hun eigen tijd met hun vader krijgen?

Hoe dan ook is het wenselijk dat jij en je partner bedenken hoe jullie het best met zijn vieren een gesprek kunnen aangaan dat de mogelijkheid geeft om de onderlinge verhoudingen aan de orde te stellen. Op die manier krijgt iedereen de gelegenheid om de vast en zeker ambivalante gevoelens op tafel te leggen, en mee te denken over een creatieve oplossing, die ruimte biedt aan de diverse bestaande wensen en behoeftes.

Omer Hayut

Spreken over begrafeniszaken

Mijn ouders zijn allebei eind tachtig. Mijn moeder is voor haar leeftijd in een goede conditie, maar mijn vader begint te kwakkelen. Laatst wilden mijn broer en ik eens praten over waar en hoe ze willen worden begraven. Mijn vader heeft altijd uitgesproken opvattingen en wensen, en ging in op onze vraag, maar zoals wel vaker kapte mijn moeder het gesprek af.  Moeten we een keer met onze vader alleen praten en moeder daarbuiten houden, of is dat niet de juiste oplossing?

Beste schrijver,

Geen enkele oplossing is goed of fout. Je beschrijft een gevoelige situatie, en het is goed dat je de kwestie benadert met steun en begrip voor beide ouders. Je moet niet vergeten dat, ook al zijn je ouders een echtpaar en raakt het onderwerp hen allebei, ze toch twee afzonderlijke entiteiten zijn. Ieder van hen reageert anders.

Uit je woorden maak ik op dat het thema bij je moeder zorgen oproept. Het is belangrijk om te benadrukken, en ook haar dat te zeggen, dat dat logisch is en natuurlijk. De zorgen, dat zijn gedachten en gevoelens die vanzelf opkomen. Bijvoorbeeld de angst om over de dood te praten, omdat je daarmee het boze oog zou activeren, of angst over de fysieke en cognitieve achteruitgang bij je vader, en misschien ook angst dat zo’n gesprek je vader kwaad kan doen.

Anderzijds, jouw vader is kennelijk meer geneigd om over het thema te praten. Daar moet je hem bij helpen. Ik adviseer daar niet stiekem en geheimzinnig over te doen, maar je vader in staat te stellen zijn mening en gevoelen met jullie te delen. De boodschap is dat iedere reactie legitiem is, en dat het belangrijk de reacties van beide kanten te horen.

Veel succes,

Maja Shaliv

 

Verhuisd naar ‘beschermd wonen’

Ongeveer een maand geleden verhuisde ik van zelfstandig naar ‘beschermd wonen’. Ik ben sociaal ingesteld en pas me in het algemeen makkelijk aan, maar deze keer gaat het me moeilijk af. De meeste bewoners wonen hier al jaren en hebben onderling hechte banden, en als nieuweling vind ik niet mijn draai. Ik heb me bijvoorbeeld aangemeld voor de bridgeclub, maar kreeg het gevoel dat iedereen naar me keek alsof ik er niet bij hoorde, en dat ze niet blij waren om een plaats aan tafel voor me vrij te maken. Ik dacht dat ik er door de verhuizing veel vrienden bij zou krijgen, maar het tegenovergestelde is waar, ik voel me erg eenzaam. Misschien heb ik een vergissing begaan door hierheen te komen?

 

Beste lezer,

Je beschrijft een proces dat normaal en onvermijdelijk is, en dat hoort bij een verhuizing. Verhuizen naar beschermd wonen brengt, zoals elke verandering in ons leven, veel uitdagingen met zich mee: je aanpassen aan de nieuwe omgeving, de regels en normen van de nieuwe plek leren kennen, de kennismaking met nieuwe mensen etc. In tegenstelling tot andere veranderingen in het leven, gaat de overgang naar een beschermd wonen meestal ook nog gepaard met obstakels op andere fronten. Je moet bijvoorbeeld afstand doen van meubilair en voorwerpen, en het huishouden ontmantelen waarin je jarenlang hebt geleefd.

Het feit dat je een sociaal mens bent en makkelijk acclimatiseert, kan je zeker helpen, in die zin dat je misschien herinneringen hebt aan vroegere veranderingen, bijvoorbeeld een verandering van werkomgeving, en hoe je dat toen hebt aangepakt. Maar eenzaamheid is nou eenmaal een onvermijdelijk gevolg van verhuizing, sterker nog, je bevinden tussen mensen die je niet kent en die gesloten overkomen, kan het gevoel van eenzaamheid nog versterken.
Ik ben overtuigd dat als je pogingen blijft doen om contact te krijgen, die uiteindelijk tot succes zullen leiden. Geef niet op! Vergeet ook niet dat we de buitenwereld door onze eigen ogen aanschouwen, en dat we onze innerlijke beleving wel eens op het uiterlijke projecteren. Als we ons eenzaam voelen, ervaren we de mensen om ons heen ons als afstandelijk en koud.

Wat je concrete vraag betreft, een maand lijkt me niet genoeg om te beslissen of je een vergissing hebt begaan. Het kost tenminste drie maanden tot mensen beginnen te voelen dat ze ergens horen. Daarom is mijn advies om de moeite te accepteren die hoort bij de aanpassing aan een nieuwe omgeving, door te zetten en niet op te houden met sociaal te zijn. Je zult al snel merken dat mensen je graag willen leren kennen en je betrekken.
Veel succes!

 

Maya Shalev

Lezers Vragen: Schoonmoeder op bezoek

Mijn schoonmoeder woonde vroeger in Israel, maar sinds een jaar is zij terug naar haar geboorteland. Binnenkort komt ze voor het eerst op bezoek en ze gaat ervanuit dat ze bij ieder van haar kinderen drie weken kan logeren. Een verblijf in een hotel kan ze niet betalen, en bovendien is het in haar cultuur gebruikelijk om bij kinderen in te wonen. Helaas is mijn schoonmoeder een moeilijke, ontevreden en kritische vrouw. Een paar dagen met haar vind ik al een enorme klus. Ik ben bang dat als we akkoord gaan, we een traditie creeren waar ik niet aan wil. Mijn man begrijpt dat wel, maar anderzijds wil en durft hij  niet zijn moeder te weigeren. Wat doen we met deze situatie?

Beste schoondochter,

Hartelijk dank voor je mail. De relatie met schoonfamilies geeft wel vaker aanleiding tot vragen.
Ik zou je willen voorstellen om allereerst te proberen de situatie te begrijpen waarin je schoonmoeder, de moeder van je echtgenoot, zich bevindt. Een bezoek aan jullie is haar manier om contact te houden met haar geliefde zoon, de jongen die ze grootbracht en die ze op zeker moment moest loslaten.

Vaak liggen aan kritiek en klachten primaire gevoelens ten grondslag die moeilijk te accepteren en te erkennen zijn. Gevoelens als eenzaamheid, jaloezie en gebrek aan eigenwaarde. De kritiek kan ook het gevolg zijn van onbewuste emotionele noden. Ga eens na waar je schoonmoeder precies over klaagt en wat haar stoort. Daarmee kan jij iets over haar leren.
Als ze bijvoorbeeld klaagt dat het huis niet schoon is of dat er niet genoeg is gekookt, kan je dat misschien samen met je man proberen te begrijpen door het te verbinden aan zijn jeugd. Misschien had zijn moeder een hekel aan koken, maar voelde ze dat het moest. Misschien is dat de diepere reden dat ze jou vandaag de dag kritiseert. Waarom doe je geen moeite, wil ze zeggen, net zoals ik destijds toen ik moeder was? De kritiek is dan niet op jou persoonlijk, maar heeft juist te maken met haar eigen ervaringen. Zo’n inzicht kan jou wellicht bevrijden van de boosheid die je voelt over de afwijzing door je schoonmoeder.

Kritiek zou ook pijn kunnen verhullen. Een poging van jou om te begrijpen wat je schoonmoeder pijn doet, zou ook een nieuw hoofdstuk kunnen openen in jullie relatie.

Het is duidelijk dat je je schoonmoeder zelf niet kunt veranderen, maar je kunt wel  jouw beeld van haar veranderen. Je kunt haar ook deelgenoot maken van jouw emoties en vertellen dat je je, als ze jou bekritiseert, verdrietig en gefrustreerd voelt. Tegelijkertijd is het belangrijk, zeker in aanwezigheid van de kinderen, ervoor te zorgen dat er geen grenzen worden overschreden en dat je schoonmoeder jou niet vernedert. Het is jouw huis en jij bent de moeder van het gezin.

Dina Dror

 

 

Lezers Vragen: Grote kinderen thuis

Na drie jaar in het leger woont onze zoon woont weer bij ons thuis. Hij heeft soms een baantje, maakt af en toe een reisje naar het buitenland,  maar de meeste tijd besteedt hij aan niks doen en uitgaan. Intussen denkt hij na over zijn toekomst. Mijn vrouw vindt het fijn dat we weer een kind in huis hebben. maar ik heb moeite met de situatie. Zelf was ik op mijn 22ste al getrouwd en aan het werk. Ik vind dat we best wat van onze zoon kunnen vragen, in ieder geval om zijn eigen was te doen en kamer schoon te maken. Ik denk ook dat hij voor zijn uitgaan moet betalen. Maar mijn vrouw is daar tegen. Ze verwent hem en stelt geen eisen. Wat denken jullie dat we hiermee moeten omgaan?

Beste lezer,

Dank je wel voor je vraag. Allereerst is het goed te horen dat jullie zoon gezond en wel uit het leger is gekomen. Tegelijkertijd kan ik begrijpen dat zijn terugkeer naar huis een grote verandering betekent en dat de nieuwe situatie van alle huisgenoten een bepaalde mate van aanpassing vereist. Overgangssituaties als deze gaan vaker gepaard met strubbelingen. Een bepaald evenwicht is verstoord en moet weer hervonden worden.

In vaktermen zeggen we dat er sprake is van een faseverandering: je zoon is niet alleen uit het leger en woont weer thuis, hij is ook ouder geworden en staat zelf voor indringende vragen over zijn identiteit, over losmaking van zijn ouders, over intieme relaties en over zijn professionele toekomst.

Ook bij jullie als ouders komen door de veranderde situatie nieuwe emoties en thema’s naar voren. Hoe kijk je naar het feit dat je zoon volwassen is, wat roept het op en hoe ga je daarmee om? Zo kan bijvoorbeeld het loslaten van kinderen een spannend proces vormen, met als ultieme mijlpaal het uit huis gaan van je kroost en de verschillende gevoelens die daarbij naar boven komen. Aan de ene kant is er bijvoorbeeld de angst om los te laten en te worden losgelaten, aan de andere kant bestaat misschien de vreugde over herwonnen vrijheid en tijd.

Dit hele proces gaat ieder afzonderlijk aan, kind en ouder, maar het is ook erg belangrijk om in gesprek te blijven en samen een manier te zoeken om met de veranderingen om te gaan. Uit jouw brief leid ik af dat jij en je vrouw verschillende verwachtingen hebben van jullie inwonende zoon. Hebben jij en je vrouw van tevoren wel eens gesproken over deze periode? Over het feit dat hij weer thuis zou gaan wonen, en ook over de verwachtingen naar hem toe? Door het te bespreken kan je mogelijk wat meer inzicht en begrip krijgen voor elkaars standpunt.

Zo geef jij aan dat jij meer eisen wil stellen, wellicht vanwege je eigen ervaringen op die bewuste leeftijd. Is de situatie van toen te vergelijken met de situatie van je zoon nu, zijn er parallellen, maar misschien ook verschillen ten aanzien van jouw situatie? En met betrekking tot jouw vrouw, wat maakt dat zij jullie zoon wil verwennen en minder eisen stelt? Is ze blij dat hij eindelijk weer terug is na de spannende tijd in het leger? Ziet ze hem nog als de jonge jongen van voor het leger? Speelt bij haar de angst voor het lege nest een rol? Mogelijk kan je door het begrip voor en inzicht in elkaars zienswijze  een compromis vinden  waar jullie je beiden goed bij voelen?

Tot slot is het uiteraard ook belangrijk om met je zoon te praten over diens verwachtingen en over eventuele wensen van jullie kant. Is het reëel dat hij naast plezier maken (uitgaan, en reizen), thuis meehelpt en bijvoorbeeld verantwoordelijkheid gaat nemen voor zijn eigen was en kamer?

Tevens is het belangrijk te bespreken hoe jullie zoon de verdere toekomst voor zich ziet, welke interesses hij heeft en hoe die zich kunnen vertalen naar ideeën voor werk of opleiding. Het lijkt me belangrijk goed naar zijn ideeën te luisteren en hem, als volwassen persoon, serieus te nemen. Tegelijkertijd zal jullie zoon moeten gaan inzien dat zijn huidige bestaan niet los kan staan van eventuele verantwoordelijkheden, die nou eenmaal ook horen bij het proces van volwassen worden.

Veel succes!

Rosaura Polak

 

Lezers Vragen: Verzamelwoede

Beste Elah, mijn man en ik zijn bijna dertig jaar getrouwd. We hebben een hele goeie relatie, op een punt na. Mijn man is een verzamelaar en kan moeilijk spullen weggooien. In de loop van ons huwelijk heeft hij allerlei voorwerpen mee naar huis gebracht waar we niks mee doen. Hij vindt dingen op straat en denkt dat we die in de toekomst misschien nodig hebben of dat de kinderen ze kunnen gebruiken. Ons huis (dat toch al niet erg groot is) staat echt helemaal vol en ik voel me verstikt. Met Pesach krijgen we de hele familie over de vloer en ik zou graag het huis grondig willen schoonmaken en vooral overbodige dingen willen opruimen, maar mijn man stemt daar niet mee in. Wat moeten we doen?

Beste lezer,

Dank je wel voor je vraag. Ten eerste is het fijn te horen dat jij en je man al zo lang samen zijn en een hele goede relatie hebben. Maar inderdaad, zoals in elk huwelijk kunnen er ook af en toe strubbelingen zijn of punten van elkaar waar je moeite mee hebt.

Met betrekking tot je vraag, wat lastig dat je man zo veel verzamelt en maar moeilijk dingen kan weggooien. En ook dat het er nu zelfs toe heeft geleid dat jij je helemaal verstikt voelt in je eigen huis. Ik begrijp dat het een al langer bestaand probleem is dat je op verschillende manieren hebt geprobeerd om aan te kaarten, maar helaas nog zonder resultaat.

Er zijn vele soorten verzamelaars, maar er is een belangrijk verschil tussen iemand met problematische verzameldrang, ook wel aangeduid met de term ‘hamsteraar’ of in het Engels ‘hoarder’, en een ‘gewone’, fanatieke verzamelaar. Een hamsteraar kan zaken niet ordenen, de hoofd- en bijzaken niet van elkaar onderscheiden, en maar moeilijk dingen weggooien. Waar een boekverzamelaar bijvoorbeeld goed een bepaald boek kan terugvinden, lukt dat de hamsteraar vaak niet, omdat die geen idee heeft waar het ligt. Is dit herkenbaar?

Verzameldrang is een bekend probleem dat geregeld voorkomt en als zodanig zelfs apart wordt benoemd in het psychiatrisch handboek (DSM-5). Je man zou dus hierin zeker niet alleen staan. Een belangrijke vraag is natuurlijk waar de verzameldrang vandaan komt. Uit onderzoek blijkt dat verzameldrang ten dele een erfelijke component bevat; het komt in bepaalde families vaak voor. Maar ook nare gebeurtenissen vroeger of later in het leven kunnen een rol spelen bij het ontstaan of verergeren van het verzamelen.

Heb je je man wel eens gevraagd wat de reden is dat hij zoveel verzamelt? Waarom hecht hij zoveel waarde aan al zijn spulletjes? Geeft het hem houvast of controle? Of veiligheid en geborgenheid? Verzamelen kan namelijk te maken hebben met de angst om los te laten en met weerstand voor nieuwe gebeurtenissen. Voor iets nieuws heb je ruimte nodig en moet je loslaten, maar door het verzamelen zorg je dat je jezelf bijna letterlijk vastzet.

Het is duidelijk dat jij veel hinder ondervindt van het gedrag van je man, en dat zie je helaas vaker. De omgeving heeft veel last van de (in hun ogen) rotzooi, terwijl de verzamelaar zelf niet altijd veel lijdensdruk ervaart van het verzamelen. Hoe zit dat bij jouw man? Denk je dat hij er zelf nadelige effecten van ondervindt? Heb je hem dat wel eens gevraagd?
Het kan ook zijn dat het verzamelen zelf niet per se een probleem voor hem vormt, maar wel het feit dat mensen bijvoorbeeld niet graag (meer) bij jullie langskomen. Of dat hij wel degelijk merkt dat zijn verzameldrang een bron is van ruzies of ergernissen en hij daar vanaf zou willen. Als dat zo is, dan is de stap naar het bespreekbaar maken of een oplossing zoeken een stuk dichterbij.

Vandaag de dag bestaan er gelukkig goede behandelingen, waarbij je samen met een behandelaar probeert inzicht te krijgen in de reden van de verzameldrang, en in de positieve maar ook de negatieve effecten van het verzamelen. Daarna kan de verzameldrang zelf worden aangepakt. Het is geen makkelijk proces, en daarom is het erg belangrijk dat de client voldoende motivatie heeft om veranderingen aan te brengen.

Hopelijk lukt het je hierover een open gesprek met je man te voeren, waarbij je je eigen gevoel ten aanzien van het gedrag kan uiten, maar hem tegelijkertijd kunt vragen naar zijn beweegredenen en behoeften. Het is aan te raden niet meteen te beginnen over oplossingen als het weggooien van spullen, die waarschijnlijk bij je man weerstand oproepen.

Stel dat het lastig blijft om het onderwerp aan te kaarten zonder dat er irritaties ontstaan, misschien kan het dan helpen als iemand anders van de familie of vrienden ernaar vraagt? Mogelijk voelt je man zich zo minder aangevallen of is hij meer bereid er in ieder geval over in gesprek te gaan. Op die manier zorg je ervoor dat dit probleem minder tussen jullie in komt te staan, en niet ten koste gaat van jullie goede relatie. Veel succes!

Rosaura Polak
klinisch psycholoog