Auteursarchief: Leontine Veerman

Uitnodiging Sjoa-herdenking

Donderdag 8 april was in Israel de nationale Dag van de Holocaust.
Vanwege corona heeft Elah voor de Nederlandse gemeenschap een online-herdenking voorbereid, gericht op zowel Nederlands- als Hebreeuwssprekenden.
Voor de herdenking, druk hier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hulpverlening in tijden van corona

Ondanks de obstakels die het covid-virus veroorzaakt, hebben we het afgelopen half jaar bij Elah niet stilgezeten. Integendeel. Naarmate de beperkingen langer duren, vinden veel mensen de eenzaamheid en onzekerheid, de angst en het verlies van controle over het leven moeilijker te verdragen. Daarom proberen we zoveel mogelijk contact te onderhouden en op alternatieve manieren steun te geven. Hoe doen we dat? Je kunt het lezen in de speciale Nieuwjaarseditie van de Elah Nieuwsbrief

Lezersvraag: volwassen kinderen komen weer thuis

Mijn zoon woont al jaren op zichzelf, maar vanwege de corona moest hij weer bij ons intrekken.
Ik vind het fijn hem in de buurt te hebben, maar stoor me er ook aan dat hij zich met het huishouden bemoeit en ons bekritiseert. We kopen bijvoorbeeld verkeerde producten, houden niet genoeg rekening met het milieu, en zijn met het oog op het virus niet hygienisch genoeg. Ik durf daar niets over te zeggen, omdat ik begrijp dat hij ook liever op zichzelf zou wonen, en het voor hem moeilijk is zich aan te passen. Hoe pak ik dit aan?

Beste lezer,

Het coronavirus brengt nieuwe, ingewikkelde situaties met zich mee. We moeten steeds weer aan andere eisen voldoen en ons steeds aanpassen, in de hoop lichamelijk en geestelijk gezond te blijven.

Om de sfeer thuis rustig en ontspannen te houden, lijkt het me belangrijk om de relatie met je zoon, die nu weer thuis moet wonen, goed en open te houden. Je schrijft dat je zoon zich kritisch uitlaat over jullie manier van doen en probeert jullie levensstijl om te buigen richting zijn overtuigingen. Zoals je zelf ook al opmerkt, is de huidige situatie, waarvoor niemand heeft gekozen maar die door de omstandigheden wordt voorgeschreven, voor alle betrokkenen lastig. Heb je je afgevraagd waarom jullie zoon kritisch is over jullie manier van leven, en waarom hij wil dat de dingen anders gaan? Zijn dit vragen die in een open gesprek aan de orde kunnen komen? Het lijkt me belangrijk met z’n drieen het gesprek aan te gaan, maar pas nadat jij en je man onderling hebben gesproken en nagedacht. Als jullie goed zijn voorbereid, zal het makkelijker zijn om het gesprek zonder boosheid en in alle rust te voeren, vanuit de wens elkaar echt te begrijpen.

Het lijkt me ook belangrijk te zeggen dat jullie veel begrip hebben voor jullie zoon, maar dat dit tenslotte het ouderlijk huis is waarin jullie op een zelfgekozen manier willen leven, net zoals hij de vrijheid heeft om zijn leven volgens zijn opvattingen in te richten.
Veel succes!

Omer Hayut
psychotherapeut

Corona en de doelgroep van Elah

Na het uitbreken van de coronacrisis en de sluiting van de sjoels is de Joodse Gemeente Amsterdam (NIHS) begonnen met het uitzenden van zoom-lezingen en -bijeenkomsten.
Begin juni kwamen hulpverleners van Elah en Joods Maatschappelijk Werk aan het woord.
Met welke specifieke hulpvragen worden zij in deze tijd geconfronteerd,
en wat voor effect heeft de corona op de vervolgingsslachtoffers?

Bekijk hier de uitzending https://youtu.be/732jOL-RnhQ

 

 

Lezers Vragen

Net als iedereen ben ik de afgelopen maanden met mijn gezin thuis gebleven. Zoals voorgeschreven, gingen we alleen als het echt moest naar buiten, gewapend met maskers en handschoenen. Nu de situatie weer normaal wordt, gaan we veel meer de deur uit, met de kinderen, om te werken of te winkelen. We volgen nog steeds de officiele instructies, maar ik heb het gevoel dat het niet genoeg is. Ik beschouw alle mensen om me heen als potentiele ziekteverspreiders. Het zit zo diep, dat ik angstig ben om dingen te kopen en me na elke aanraking of bezoek buiten de deur haast om mijn handen schoon te maken en schone kleren aan te trekken. Dat alles is nieuw en onverwacht. Ik was nooit zo, en vrees dat ik een dwangmatige stoornis aan het ontwikkelen ben. Is dat zo?

Beste lezer,
Het is logisch en natuurlijk dat na een periode waarin we almaar hoorden dat winkels een bron van besmetting zijn en dat we voor andere mensen moeten oppassen, het voor iedereen moeilijk is om de klok weer terug te draaien.
Corona confronteerde ons met een extreme situatie die angst veroorzaakte en aanpassingen vereiste. Om onszelf tegen besmetting te beschermen, volgden we een reeks richtlijnen die ons zekerheid gaven zoals het vermijden van (groeps)ontmoetingen en een aantal hygienische rituelen. Deze handelingen kunnen op hun beurt ook weer angst oproepen en versterken, vanwege de bijbehorende boodschap dat we, als we deze handelingen niet uitvoeren, in gevaar zijn.
We keren nu langzaam terug naar de routine en geven geleidelijk aan de voorzorgsmaatregelen op, maar ons bewustzijn is blijvend veranderd. Omstandigheden die we in het verleden, vóór corona, normaal vonden, kunnen we nu opeens als problematisch ervaren.
Het is belangrijk op te merken dat iedereen anders omgaat met de terugkeer naar gewoon, en dat elke houding (voortzetting van de strikte naleving of een minder strikte naleving), legitiem is en niet per se duidt op onverschilligheid.
Wat jouw vraag betreft, een dwangmatige stoornis (OCD) is een gemoedstoestand die bestaat uit nare, verontrustende gedachten en dwangmatige rituelen die worden uitgevoerd om de gedachten te kalmeren. We spreken over extreem gedrag, zoals bijvoorbeeld het eindeloos blijven wassen van handen na het aanraken van een deurknop. Tijdens corona leek dit gedrag volkomen acceptabel, dus geef jezelf de tijd om weer te wennen aan de routine, en wees geduldig met jezelf. Als het toch nodig lijkt, kan je altijd contact opnemen met een arts of therapeut voor advies en/of behandeling.

Maya Shaliv

Nederlandse ouderenhuizen tijdens corona

Als alles goed blijft gaan, wordt het leven binnenkort weer min of meer zoals we het kenden, ook in de Nederlandse ouderenhuizen in Herzlia en Haifa. In Beth Juliana verwachten ze begin juni de deuren te openen, en ook Beth Joles verwelkomt gauw weer bezoekers.

,,We blijven de ontwikkelingen in het land op de voet volgen’’, vertelt Shoshannah Nasch, directrice van Beth Juliana. ,,Iedereen is bang voor een tweede golf. In dat geval zullen we direct handelen, net als in maart, toen we relatief vroeg besloten om de deur op slot te doen. Dat was pijnlijk, maar uiteindelijk hebben we geen corona in huis gehad.’’
Hoe beleefden bewoners de afsluiting?
Shoshannah: ,,We hebben besloten Beth Juliana als een gezin te benaderen en behandelen. Dat betekent dat de deur op slot ging en niemand meer naar binnen of naar buiten kon, maar binnenshuis bleef iedereen vrij om te gaan en staan waar ze wilden. In sommige ouderhuizen mochten de bewoners zelfs niet hun kamer verlaten. Dat was bij ons niet het geval. Daarmee hebben we, hoop ik, het gevoel van eenzaamheid een beetje verlicht.’’
De eetzaal van Beth Juliana bleef open, en gegeten werd daar steeds in kleine groepjes. Ook de feestdagen zijn in kleine groepjes gevierd. Shoshannah: ,,Met Pesach hebben we elf verschillende groepen gevormd, die allemaal een eigen karakter hadden en programma boden: Nederlands- of Hebreeuwssprekend, een lange of een korte seider, zo konden de bewoners kiezen voor de stijl die hen het beste paste. Natuurlijk hadden de meesten het liefst de Seider met hun familie gevierd, maar dit bleek een heel gezellig alternatief.’’
In plaats van het dagelijkse koffie-uur in de lobby is de afgelopen tijd op iedere etage een koffiehoek ingericht, waar een staflid een uur lang bewoners van de etage ontvangt. Shoshannah: ,,Sommige bewoners vinden dat zelfs een verandering ten goede. Normaal gesproken gaan ze tijdens het koffiedrinken bij hun vaste vrienden en bekenden in de grote zaal zitten. Maar nu leren ze opeens buren kennen en andere bewoners van de etage. Ook Jom Hasjoa hadden ze contact op de etage. Die dag hebben we de bewoners voorgesteld naast hun kamerdeur te gaan zitten, terwijl we via de intercom teksten voorlazen en muziek lieten horen. Dat beleefden de mensen als heel intiem.’’

Ook Beth Joles heeft de laatste maanden voortreffelijk doorstaan. De afgelopen week zijn alle bewoners en stafleden op corona getest. In medische termen was de uitslag honderd procent negatief, maar directeur Chaim Birnbaum beschrijft het als het meest positieve resultaat denkbaar.
Chaim: ,,Van begin maart tot eind mei was het ouderenhuis voor niet-bewoners gesloten, en warme maaltijden zijn dagelijks in de particuliere woningen bezorgd. Sommige activiteiten werden afgelast, maar de taallessen – wekelijks wordt in zes talen lesgegeven – gingen in kleine groepjes door.
,,Verder is Beth Joles gezegend met ‘in house musici’, die verschillende malen per week op alle verdiepingen concerten gaven. De bewoners hoefden maar hun voordeur open te zetten om te genieten van klassieke en lichte muziek. Op sommige gedenk- en feestdagen verhuisden de musici naar de patio, en konden de bewoners vanaf het balkon meeluisteren.’’
Al met al, aldus Birnbaum, kijken we terug op een moeilijke, maar verbindende periode. ,,Buitenstaanders hadden vaak medelijden met bewoners van ouderenhuizen, maar het gevoel van een grote familie, waar Beth Joles al 63 jaar prat op gaat, is de afgelopen tijd juist nog meer versterkt.’’