Maatjesdag in Eibergen

Een maatjesdag in Israel, daar zijn we aan gewend. Een maatjesdag in Nederland? Dat is een primeur. Maar waarom eigenlijk? Juist binnen het opbouwwerk van Elah in Jeruzalem draait  een groot aantal enthousiaste in Nederland wonende  maatjes mee. Deze zomer hebben we elkaar in Eibergen ontmoet, nieuws van Elah overgebracht, persoonlijke nieuwtjes uitgewisseld en met elkaar genoten van een heerlijke dag.

verzamelen voor een leuke dag

kopje koffie drinken, met elkaar kennis maken

De dag besluiten we met een groepsfoto

Acceptatie nieuwe partner

De man met wie ik al een paar jaar een relatie heb, heeft twee dochters uit zijn eerste huwelijk. Iedere keer als de zomer nadert, beginnen ze plannen te maken voor een vakantie in het buitenland. Mijn vriend wil graag dat ik met hen meekom, maar de dochters staan erop dat ze met zijn drieen gaan, en mijn vriend geeft daaraan toe. In het begin kon ik het accepteren, maar na vier jaar denk ik dat het tijd wordt voor de dochters om te begrijpen dat ik er ook bij hoor. Wat denken jullie hiervan?

Beste lezeres,

Het is duidelijk dat je te maken hebt met een situatie die zowel voor jou persoonlijk als voor jullie relatie ingewikkeld is. Het is nooit aangenaam om je het vijfde wiel aan de wagen te voelen, in die zin dat jouw partner een gezin heeft dat voor jullie kennismaking al bestond en waar je geen deel van uitmaakt.

Weet je waarom de dochters erop tegen zijn dat jij meegaat met vakantie? Zijn ze om de een of andere reden boos op jou, denken ze dat jullie concurreren om het hart van hun vader, willen ze hem alleen voor henzelf?

Omdat je niet de leeftijd van de meisjes hebt genoemd, is het moeilijk de vraag heel specifiek te beantwoorden. Als de dochters al wat ouder zijn, is het goed een gesprek aan te gaan waarin iedereen de kans krijgt te zeggen wat hem of haar op het hart ligt. Tijdens dat gesprek kun je elkaar vragen naar de gevoelens die achter de verschillende en soms tegengestelde wensen en behoeftes liggen. Ik zou me kunnen voorstellen dat jullie best tot een overeenkomst kunnen komen en afspraken kunnen maken over een gezamelijke vakantie, en hoe jullie die zouden kunnen indelen: hoeveel tijd jullie met zijn vieren doorbrengen, hoeveel tijd jij apart met je partner, en hoeveel tijd de dochters met hun vader.

Je hebt niet gemeld of jij en je partner wel eens samen met vakantie gaan zonder de meisjes. Als dat het geval is, is het dan wat jou betreft ook mogelijk dat de meisjes hun eigen tijd met hun vader krijgen?

Hoe dan ook is het wenselijk dat jij en je partner bedenken hoe jullie het best met zijn vieren een gesprek kunnen aangaan dat de mogelijkheid geeft om de onderlinge verhoudingen aan de orde te stellen. Op die manier krijgt iedereen de gelegenheid om de vast en zeker ambivalante gevoelens op tafel te leggen, en mee te denken over een creatieve oplossing, die ruimte biedt aan de diverse bestaande wensen en behoeftes.

Omer Hayut

Spreken over begrafeniszaken

Mijn ouders zijn allebei eind tachtig. Mijn moeder is voor haar leeftijd in een goede conditie, maar mijn vader begint te kwakkelen. Laatst wilden mijn broer en ik eens praten over waar en hoe ze willen worden begraven. Mijn vader heeft altijd uitgesproken opvattingen en wensen, en ging in op onze vraag, maar zoals wel vaker kapte mijn moeder het gesprek af.  Moeten we een keer met onze vader alleen praten en moeder daarbuiten houden, of is dat niet de juiste oplossing?

Beste schrijver,

Geen enkele oplossing is goed of fout. Je beschrijft een gevoelige situatie, en het is goed dat je de kwestie benadert met steun en begrip voor beide ouders. Je moet niet vergeten dat, ook al zijn je ouders een echtpaar en raakt het onderwerp hen allebei, ze toch twee afzonderlijke entiteiten zijn. Ieder van hen reageert anders.

Uit je woorden maak ik op dat het thema bij je moeder zorgen oproept. Het is belangrijk om te benadrukken, en ook haar dat te zeggen, dat dat logisch is en natuurlijk. De zorgen, dat zijn gedachten en gevoelens die vanzelf opkomen. Bijvoorbeeld de angst om over de dood te praten, omdat je daarmee het boze oog zou activeren, of angst over de fysieke en cognitieve achteruitgang bij je vader, en misschien ook angst dat zo’n gesprek je vader kwaad kan doen.

Anderzijds, jouw vader is kennelijk meer geneigd om over het thema te praten. Daar moet je hem bij helpen. Ik adviseer daar niet stiekem en geheimzinnig over te doen, maar je vader in staat te stellen zijn mening en gevoelen met jullie te delen. De boodschap is dat iedere reactie legitiem is, en dat het belangrijk de reacties van beide kanten te horen.

Veel succes,

Maja Shaliv

 

Verhuisd naar ‘beschermd wonen’

Ongeveer een maand geleden verhuisde ik van zelfstandig naar ‘beschermd wonen’. Ik ben sociaal ingesteld en pas me in het algemeen makkelijk aan, maar deze keer gaat het me moeilijk af. De meeste bewoners wonen hier al jaren en hebben onderling hechte banden, en als nieuweling vind ik niet mijn draai. Ik heb me bijvoorbeeld aangemeld voor de bridgeclub, maar kreeg het gevoel dat iedereen naar me keek alsof ik er niet bij hoorde, en dat ze niet blij waren om een plaats aan tafel voor me vrij te maken. Ik dacht dat ik er door de verhuizing veel vrienden bij zou krijgen, maar het tegenovergestelde is waar, ik voel me erg eenzaam. Misschien heb ik een vergissing begaan door hierheen te komen?

 

Beste lezer,

Je beschrijft een proces dat normaal en onvermijdelijk is, en dat hoort bij een verhuizing. Verhuizen naar beschermd wonen brengt, zoals elke verandering in ons leven, veel uitdagingen met zich mee: je aanpassen aan de nieuwe omgeving, de regels en normen van de nieuwe plek leren kennen, de kennismaking met nieuwe mensen etc. In tegenstelling tot andere veranderingen in het leven, gaat de overgang naar een beschermd wonen meestal ook nog gepaard met obstakels op andere fronten. Je moet bijvoorbeeld afstand doen van meubilair en voorwerpen, en het huishouden ontmantelen waarin je jarenlang hebt geleefd.

Het feit dat je een sociaal mens bent en makkelijk acclimatiseert, kan je zeker helpen, in die zin dat je misschien herinneringen hebt aan vroegere veranderingen, bijvoorbeeld een verandering van werkomgeving, en hoe je dat toen hebt aangepakt. Maar eenzaamheid is nou eenmaal een onvermijdelijk gevolg van verhuizing, sterker nog, je bevinden tussen mensen die je niet kent en die gesloten overkomen, kan het gevoel van eenzaamheid nog versterken.
Ik ben overtuigd dat als je pogingen blijft doen om contact te krijgen, die uiteindelijk tot succes zullen leiden. Geef niet op! Vergeet ook niet dat we de buitenwereld door onze eigen ogen aanschouwen, en dat we onze innerlijke beleving wel eens op het uiterlijke projecteren. Als we ons eenzaam voelen, ervaren we de mensen om ons heen ons als afstandelijk en koud.

Wat je concrete vraag betreft, een maand lijkt me niet genoeg om te beslissen of je een vergissing hebt begaan. Het kost tenminste drie maanden tot mensen beginnen te voelen dat ze ergens horen. Daarom is mijn advies om de moeite te accepteren die hoort bij de aanpassing aan een nieuwe omgeving, door te zetten en niet op te houden met sociaal te zijn. Je zult al snel merken dat mensen je graag willen leren kennen en je betrekken.
Veel succes!

 

Maya Shalev

Fobieën

Of het nu om kakkerlakken, muizen of spinnen gaat, we hebben allemaal wel iets waarvoor we terugdeinzen of bang zijn. Angst is een natuurlijke en legitieme emotie. Het is eigenlijk een overlevingsmechanisme, dat ons op afstand houdt van gevaar en ons ervan weerhoudt ons in gevaarlijke situaties te begeven.

Maar wanneer de angst zo groot is dat hij ons leven beheerst en onze dagelijkse handelingen beperkt, is er mogelijk sprake van een fobie.Een fobie is een aanhoudende, overdreven angst voor een situatie die, of een object dat in werkelijkheid niet of weinig gevaarlijk is.

Het woord fobie komt van het Griekse woord ‘phobos’ dat vlucht, angst of dreiging betekent. We gebruiken het woord als er sprake is van een irreële angst. De persoon die een fobie heeft, is zich bewust van het feit dat de angst niet realistisch is, maar heeft er geen controle over.

In feite is het voornaamste symptoom van een fobie de onophoudelijke angst om datgene wat de angst veroorzaakt, tegen te komen. Fobieën veroorzaken daarom een constante spanning, die grote invloed heeft op het dagelijks leven.

Fobieën uiten zich lichamelijk en geestelijk. De lichamelijke symptomen zijn onder meer slapheid, beven, hartkloppingen, soms ook zweten, gespannen spieren, een trillende stem en een droge mond. Met deze symptomen bereidt het lichaam zich voor op een gevecht of om op de vlucht te slaan voor een bedreiging (vecht- of vluchtreactie).

Wat de psychologische symptomen betreft valt allereerst het heftige gevoel van angst op, dat samengaat met een gevoel van hulpeloosheid en met moeilijkheden bij het dagelijks functioneren.

Volgens de DSM IV – de Amerikaanse handleiding voor het diagnosticeren en classificeren van psychologische aandoeningen  – zijn er drie soorten fobieën. 

De eerste is de specifieke fobie, waarvan sprake is als iemand een aanhoudende en onredelijke angst heeft voor de mogelijke aanwezigheid van een specifiek object of een specifieke situatie. Blootstelling aan het object of de situatie zal bijna altijd direct leiden tot een paniekaanval. Een voorbeeld is arachnofobie, de angst voor spinnen. Volgens de statistieken komt angst voor dieren vaker voor bij vrouwen, terwijl mannen vaker bang zijn voor ziekten.

De tweede soort is een sociale fobie. Dit is de angst vernederd of in verlegenheid gebracht te worden in situaties waarin je in aanwezigheid en onder het toeziend oog van anderen moet presteren. De meest voorkomende sociale fobieën zijn bloosangst, stik- of spuugangst tijdens maaltijden in openbare gelegenheden, angst om bekeken te worden als je werkt, de angst om een openbaar toilet te gebruiken, de angst om te schrijven of te tekenen op documenten in bijzijn van anderen, angst voor grote menigten en examenvrees.

Sociale fobieën komen bij vrouwen en mannen evenveel voor. Ze ontwikkelen zich vaak al op jonge leeftijd, voor of tijdens de pubertijd. Alleen als de angst blijft bestaan als iemand volwassen wordt en als de persoon niet bang is de bewuste dingen te doen als hij alleen is, is er inderdaad sprake van een sociale fobie.

Tot slot is er agorafobie (pleinvrees), een fobie die meer bij vrouwen voorkomt. In het verleden dacht men dat mensen die lijden aan agorafobie bang zijn voor open plaatsen als markten en pleinen. Tegenwoordig wordt agorafobie gedefinieerd als de angst om je te bevinden op een plaats vanwaar je moeilijk weg kunt komen of waar je geen hulp kunt vragen in geval van een paniekaanval. De angst om een aanval te krijgen staat centraal. Daaraan gekoppeld is de angst om voor gek te staan als je een aanval krijgt. Met andere woorden, iemand die aan agorafobie lijdt, is bang om in het openbaar een paniekaanval te krijgen. Deze angst kan ertoe leiden dat iemand die eraan lijdt liever niet naar openbare plaatsen gaat.

 

Behandeling

Als iemand voelt dat een angst hem of haar in zijn dagelijkse doen stoort en belemmert, is het belangrijk het probleem in een zo vroeg mogelijk stadium te laten onderzoeken en te behandelen.

Tegenwoordig bestaan allerlei methodes om de angst te overwinnen. Het is gebruikelijk fobieën te behandelen met behulp van cognitieve gedragstherapie, die meestal  gebruikmaakt van confrontatie met en blootstelling van de cliënt aan de bedreigende factor. De confrontatie kan op diverse manieren worden uitgevoerd: geleidelijk en begeleid, of juist plotseling en zonder hulp van kalmerende technieken, of via de therapeut, waarbij de therapeut positief gedrag voordoet door het bedreigende object zonder angst tegemoet te treden.

Ook de behandeling met NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) wordt toegepast, als een snelle fobie-ontspanningstechniek. De NLP-instructeur onderzoekt wat de innerlijke beweegreden voor het fobische gedrag is en probeert met behulp van begeleide fantasie een verandering tot stand te brengen.

Daarnaast bestaan vandaag de dag ook effectieve medicijnen die helpen fobieën te lijf te gaan.

 

Shani Gershman

 

Hutspotters bij elkaar

Begin januari kwam de Hutspotgroep bij elkaar voor een spelletjesavond in de moadon te Hadera. Nadat we elkaar een dikke maand niet hadden gezien, hadden we elkaar weer veel te vertellen. Onze Geske bracht heerlijke soepen mee, die net als de  pannekoeken onder veel gebabbel smakelijk werden opgegeten.

De Hutspot bestaat nu zeventien jaar. In de loop der tijd zijn we allemaal dichter naar elkaar gegroeid en hebben zich veel vriendschappen gevormd. Groepsgenoten ontmoeten elkaar ook buiten de Hutspotavonden om, gaan samen naar de film of zelfs elkaar met vakantie. We zijn er voor elkaar, in moeilijke tijden en goede tijden.
Wij zijn blij met deze groep en hopen nog vele jaren hiermee door te kunnen gaan.

 

Fieneke

 

Blijf steeds optimistisch! 

Blijf steeds optimistisch! 

Voor haar verjaardag schreef ons 97-jarige maatje Ini Lederer een gedicht over haar recept voor de oude dag. Het zijn geen ijdele woorden. Ini is nog steeds een actief en bezoekt wekelijks een lidmaatje.

Het klinkt mij zelf ook vreemd in de oren
Maar voor 97 jaar werd ik geboren.
Dat is een verdraaid lange tijd
En menigeen die mij – terecht – daarom benijdt.
Ik kan me werkelijk niet beklagen
Zou om geen betere “oude dag” kunnen vragen.
Ik ben nog redelijk goed ter been
En kan nog overal heen
Mede dank zij het feit
Dat ik nog steeds auto rijd.
Je weet nooit of je het werkelijk haalt
Maar mijn rijbewijs is tot bijna 2021 verlengd en betaald.
En gelukkig woon ik nog steeds alleen
Zelfs geen gezeur van een werkster om me heen
Ik doe boodschappen, was, strijk en kook
En schoonmaken doe ik ook;
Stof afnemen alleen zover ik kan reiken
Bezoek wordt geacht niet hoger te kijken.
Ik kan en wil niemand eitzes geven
Hoe je lang en gelukkig kunt leven
(En ook dan is het niet altijd feest)
Maar wat mij tot steun is geweest:
Ten eerste lieve kinderen, klein-  en achterklein-
Voor wie ik zo lang mogelijk beschikbaar wil zijn
En andere familieleden en vrienden die van je houden
En op wie je in nood zonder meer kunt vertrouwen.
En een volgend punt
Waarmee je je misschien minder verenigen kunt:
Zonder mijn trouwe huisgenote op vier
Was ik volgens mij al lang niet meer hier.
Een huisdier eist een zekere regelmaat
Zorgt dat je niet de mist in gaat.
Geen zin om op te staan dat is geen optie
Past niet bij de condities voor het dier zijn adoptie
Een dag lekker niets doen dat kan je vergeten
Je hond moet uit, je hond moet eten.
Drie x daags met hem wandelen houdt je fit
Evenals het vele bukken, to pick up the shit.
Kortom, het hebben van een hond
Is goed voor je gezond.
In het algemeen, voordat ik langdradig word
Dit is mijn levensfilosofie in het kort:
Geniet van het leven zolang je kunt maar zonder overdrijven
Alles moet wel binnen zekere grenzen blijven.
Laat je door tegenslag niet koeieneren
Tracht aches & pains steeds te negeren
Tanden op elkaar
En verder gaan maar
En vooral niet zeuren
Wanneer er nare dingen gebeuren.
Probeer steeds zwakkeren ter zijde te staan
Zolang jezelf nog enigszins kunt gaan
En misschien is het niet altijd realistisch
Maar blijf steeds optimistisch!

@Ini Lederer